ซีรี่ย์เกาหลี หน้ากากจอมบัลลังก์ (The Emperor : Owner of the Mask)

ซีรี่ย์เกาหลี หน้ากากจอมบัลลังก์ (The Emperor: Owner of the Mask) เป็นละครย้อนยุคที่เนื้อหาถูกแต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงโดยไม่ยึดโยงกับบุคคลหรือช่วงเวลาที่เฉพาะเจาะจง แต่มีการหยิบยกข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์มาอ้างอิง เช่น กรณีที่ขุนนางยุคโชซอนยึดครองบ่อน้ำที่ไม่เคยแห้งเหือดในยามที่เกิดภัยแล้งเพื่อประโยชน์ส่วนตน และกรณีที่มีอำนาจมืดชักใยอยู่เบื้องหลังนโยบายต่างๆ ของพระราชา

ดูซีรี่ส์เกาหลี หน้ากากจอมบัลลังก์

เรื่องราวกล่าวถึงองค์ชายรัชทายาทแห่งราชวงศ์โชซอน นาม “ลีซอน” (ออกเสียงว่า “อีซอน”) ซึ่งถูกพระบิดาบังคับให้สวมหน้ากากปิดบังรูปโฉมตั้งแต่แบเบาะ หลังโตขึ้นแล้วไม่ได้รับความกระจ่างว่าทำไมตนต้องสวมหน้ากากตลอดเวลา และทำไมคนที่เห็นใบหน้าตนต้องตายสถานเดียว องค์ชายรัชทายาทจึงพยายามสืบหาคำตอบด้วยตัวเอง ครั้นพบว่าคนเดียวที่รู้คำตอบคือ “อูโบ” อดีตขุนนางฝ่ายบัณฑิตและอดีตอาจารย์แห่งสำนักศึกษาซองคยุนกวาน เขาจึงถอดหน้ากากแล้วแอบไปพบอูโบตามลำพัง นั่นจึงทำให้องค์ชายรัชทายาทได้พบและผูกมิตรกับลูกสาวขุนนางใหญ่ “ฮัน กาอึน” และชายหนุ่มฐานะต้อยต่ำที่มีชื่อว่า “อีซอน” เหมือนตน

หลังได้รู้เห็นความเป็นอยู่ของราษฎร องค์ชายรัชทายาทจึงคิดต่อกรกับองค์กรลับที่มีอำนาจล้นฟ้าอย่าง “พยอนซูฮเว” ด้วยเห็นว่าคนกลุ่มดังกล่าวไม่เพียงเข้าครอบงำราชสำนักและราชบัลลังก์ แต่ยังยึดครองแหล่งน้ำจนราษฎรขาดแคลนน้ำกินน้ำใช้โดยเฉพาะคนที่เป็นชนชั้นต่ำและยากจน

แต่ทว่าการกระทำดังกล่าวกลับทำให้ผู้บริสุทธิ์ล้มตาย หนึ่งในนั้นคือขุนนางผู้จงรักภักดีอย่าง “ฮัน คยูโฮ” (บิดาของกาอึน) กาอึนจึงโกรธแค้นองค์ชายรัชทายาทเพราะเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นคนลงมือฆ่าบิดาเธอ เพื่อช่วยเหลือราษฎรและต่อกรกับกลุ่มพยอนซูฮเว องค์ชายรัชทายาทและอีซอนจึงสลับฐานะกัน หลังจากนั้นอีซอนก็เข้ากลุ่มพยอนซูฮเวในฐานะองค์ชายรัชทายาท และถูกบังคับให้กินยาพิษ (เพื่อให้อยู่ภายใต้การควบคุม) ก่อนจับพลัดจับผลูได้เป็นพระราชาองค์ใหม่แทนพระราชาที่ถูกปลงพระชนม์ แม้ “แทมก” (ผู้นำกลุ่มพยอนซูฮเว) จะรู้ว่าอีซอนเป็นองค์ชายรัชทายาทตัวปลอม แ

ต่เขาคิดว่ารัชทายาทตัวจริงถูกพวกตนสังหารแล้ว เลยจับอีซอนใส่หน้ากากแล้วแต่งตั้งเป็นพระราชาหุ่นเชิดหมายกุมอำนาจในโชซอนแบบเบ็ดเสร็จ ครั้นองค์ชายรัชทายาทรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของกลุ่มพยอนซูฮเว ประกอบกับได้เห็นความทุกข์ยากของราษฎร เขาจึงตัดสินใจว่าจะต่อสู้กับกลุ่มพยอนซูฮเว เพื่อปกป้องราษฎร แผ่นดิน และทวงบัลลังก์ของตนกลับคืนมา

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นภายในถ้ำลับของกลุ่มพยอนซูฮเว ซึ่งเป็นสถานที่ผลิตยาพิษที่เรียกว่า “ชิมกดฮวาน” ยาดังกล่าวทำจากดอกไม้มีพิษ (ดอกชิมกด) อาบด้วยพิษงู จึงมีพิษร้ายแรงยิ่งกว่ายาพิษใดๆ หากกินยาดังกล่าวเข้าไปแล้วจะต้องกินต่อเนื่องทุกๆ คืนเดือนเพ็ญ ถ้าขาดยาจะเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสที่หัวใจและถึงแก่ความตายในที่สุด “แทมก” (ผู้นำกลุ่มพยอนซูฮเว) เตือนชายที่มาขอร่วมเป็นสมาชิกถึงพิษภัยของยาดังกล่าว จากนั้นก็ยื่นยาให้เขาพลางถามว่าเช่นนี้แล้วยังอยากเป็นส่วนหนึ่งของพยอนซูฮเวอยู่ไหม ชายคนดังกล่าวยืนยันความตั้งใจของตน เขาลั่นวาจาว่าหลังจบสิ้นฤดูการล่าจะไม่ฆ่าหมาล่าเนื้อ (จะไม่หักหลัง หรือเสร็จนาไม่ฆ่าโคถึกนั่นเอง) จากนั้นก็กินยาพิษเข้าไป ไม่นานยาก็เริ่มออกฤทธิ์ ครั้นถูกถามชื่อชายคนดังกล่าวจึงตอบว่าตนคือ “กึม-นยองแทกุน” (องค์ชายกึม-นยอง) นาม “ลียูน” (ชื่อ “ยูน” สกุลลี)

หลังเดินชมตลาดด้วยความตื่นตาตื่นใจ องค์ชายรัชทายาทกลับได้พบความจริงอีกมุมหนึ่ง เขาแทบไม่เชื่อสายตาเมื่อเห็นราษฎรจำนวนหนึ่งไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน พวกเขาต้องทนทุกข์กับความเหน็บหนาวและอดอยากหิวโหย ขณะที่บางคนล้มป่วยและกำลังจะตาย ในเวลาเดียวกันนั้นอีซอนและพวกมาไขกุญแจเปิดบ่อน้ำ จากนั้นก็ตักน้ำในบ่อใส่ภาชนะให้ชาวบ้านที่มาเข้าแถวรอซื้อน้ำ องค์ชายรัชทายาทเห็นเด็กชายคนหนึ่งท่าทางอ่อนแรงเลยรีบแบกเด็กมาที่บ่อน้ำ เขาจะตักน้ำในถังให้เด็กดื่มแต่หนึ่งในคนงานของยางซูชองห้ามไว้ เด็กน้อยเลยยกขันไม้ขึ้นมาดื่มด้วยความกระหาย ครั้นอีซอนแบมือขอเงินเด็กน้อยจึงวิ่งหนีไป หลังถูกอีซอนทวงเงินหนึ่งพุน* สำหรับน้ำเพียงหนึ่งขัน องค์ชายรัชทายาทก็รู้สึกตกใจ เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าราษฎรต้องซื้อน้ำกินน้ำใช้ อีซอนชี้ว่าค่าน้ำถังละ 3 พุน แต่เด็กกินไปหนึ่งขันตนเลยคิดแค่หนึ่งพุน องค์ชายรัชทายาทถามชาวบ้านคนหนึ่ง (ซึ่งมารอซื้อน้ำ) ว่าได้ค่าแรงวันละเท่าไหร่ ครั้นรู้ว่าชาวบ้านได้ค่าแรงเพียงวันละ 10 พุนแต่ต้องซื้อน้ำกินน้ำใช้ในราคาถังละ 3 พุน องค์ชายรัชทายาทก็ยิ่งตกใจ

ครั้นองค์ชายรัชทายาทชี้ว่าค่าน้ำแพงเกินไปอีซอนก็ไล่ให้ไปซื้อที่อื่นและทวงค่าน้ำหนึ่งพุน เหล่าชาวบ้านซึ่งถูกขูดเลือดขูดเนื้อมานานชักเริ่มหมดความอดทนเลยเข้ามารุมกระทืบอีซอน องค์ชายรัชทายาทคิดจะห้ามแต่ห้ามไม่ไหวเลยได้แต่ยืนดูด้วยความตกใจ อีซอนตะโกนถามเหล่าชาวบ้านว่าสะใจหรือยังที่ระบายความแค้นลงที่ตน จากนั้นก็ประณามคนที่เข้ามารุมกระทืบตนว่าเป็นพวกขี้ขลาดที่ไม่กล้าต่อกรกับยางซูชอง และนั่นก็ทำให้ชาวบ้านยิ่งโมโหเลยปรี่เข้าไปหาคนงานของยางซูชอง แต่คนงานหยิบท่อนไม้ขึ้นมาสู้ องค์ชายรัชทายาทไม่อยากให้มีเหตุรุนแรงเลยแย่งไม้ในมือคนงานมาถือไว้เอง หลังเหตุการณ์เริ่มบานปลายเหล่าชาวบ้านจึงแย่งกันตักน้ำในบ่อไปใช้ฟรีๆ จนเกิดการทะเลาะวิวาทและต่อสู้กันเอง องค์ชายรัชทายาทร้องห้ามด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขามแต่ไม่มีใครฟัง เขาคาดไม่ถึงว่าชาวบ้านจะตะลุมบอนกันเพียงเพราะแย่งน้ำ

เหล่าชาวบ้านต่างหนีกระเจิงเมื่อเห็นแทโฮและสมุนควบม้าตรงมาที่พวกตน แม้แต่แม่ค้าซึ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องยังเก็บของแล้วรีบเผ่น มีเพียงองค์ชายรัชทายาทที่ยืนถือท่อนไม้แบบงงๆ แทโฮนึกว่าองค์ชายเป็นหัวโจกเลยยิงธนูเข้าที่กลางหน้าอกทันที ปรากฏว่าลูกธนูปักคาห่อผ้าแต่ไม่ทะลุเข้าหน้าอก องค์ชายรัชทายาทจึงดึงลูกธนูออกแล้ววิ่งหนีไปโดยมีแทโฮและพวกไล่ตามไปติดๆ กาอึนซึ่งยืนอยู่หน้าร้านขายยา ได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกเลยหันไปดูและเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีการไล่ล่าสุดชีวิต องค์ชายรัชทายาทมัวแต่หันหลังกลับไปมองเลยวิ่งชนคนที่เดินสวนมา เขาจึงเสียหลักและเซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของกาอึนพอดี